Happinest Pavilion

โครงการออกแบบพาวิลเลี่ยนสาธารณะ ให้เป็นพื้นที่ส่วนกลางสำหรับการพบปะกันของผู้คน ที่อยากหาที่สบายใจหรือที่ระบายคลายความรู้สึก สถานที่นี้จึงสร้างขึ้นมาเพื่อให้เกิดความสัมพันธ์ที่ ถึงเเม้เราจะไม่รู้จักกันแต่การที่ได้ค่อยๆเดินผ่านตัวpavilionที่มีการปิดล้อมเพื่อสร้างความprivateส่งผลให้รู้สึกสบายใจและสามารถเปิดใจคุยกันกับผู้อื่นที่ต้องการที่ระบายใจเหมือนกันได้ ดังนั้นสถานที่เเห่งนี้จึงเป็นสถานที่ที่เป็นตัวช่วยให้เกิดความสัมพันธ์รูปแบบใหม่ๆขึ้นมา

Pavilionนี้ตีความ "Expanding" ว่าเป็นการขยายออกของร่มเงาและ พื้นที่กิจกรรม คล้ายเรือนยอดไม้ที่กางปกคลุมในสวน ตะแกรงเหล็กฉีกถูกออกแบบเป็นเส้นสายโค้งที่โอบล้อมและแผ่กว้าง ชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงการเปิดออกของพื้นที่ ทั้งในเชิงกายภาพ (หลังคาที่กางปกคลุม) และเชิงนามธรรม (การเชื่อมโยงปฏิสัมพันธ์ และการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้คน) ความสัมพันธ์ของผู้คน ผ่านภาษาสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยพลังการสื่อสาร วัสดุตะแกรงเหล็กฉีกถูกถักทอให้เกิด ทั้งโครงสร้าง แสง และเจ้า ที่สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ระหว่าง มนุษย์-สถาปัตยกรรม-ธรรมชาติ นาย ชานน ทรงเกล้า นางสาว ชัชฎาภรณ์ ภะคะโต อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ปิยะ ไล้หลีกพาล