Breathing Beyond

ในเมืองที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและปัญหามลพิษทางอากาศอย่างเชียงใหม่ “ลมหายใจ” กลายเป็นสิ่งมีค่าที่ผู้คนมักมองข้ามไป พาวิลเลียน Breathing Beyond ถูกออกแบบขึ้นเพื่อเป็นพื้นที่ชั่วขณะให้ผู้คนได้หยุดพัก ก้าวออกจากความวุ่นวาย และกลับมาเชื่อมโยงกับการหายใจของตนเองอีกครั้ง

แนวคิด “Breathing Beyond” สื่อถึงการขยายขอบเขตของลมหายใจที่มากกว่าเพียงแค่การดำรงชีวิต แต่เป็นการหายใจที่เชื่อมต่อกับร่างกาย จิตใจ และธรรมชาติรอบตัว พาวิลเลียนจึงถูกออกแบบให้เป็นพื้นที่เปิดโล่ง สัมผัสกับแสง ลม น้ำ และพืชพรรณ เพื่อสร้างประสบการณ์ที่ทำให้ผู้ใช้รู้สึกสงบและคลายความตึงเครียด

พื้นที่นี้ไม่ได้เป็นเพียงโครงสร้างสถาปัตยกรรม แต่เป็นสัญลักษณ์ของ “การก้าวข้าม” จากความเครียดสู่ความสงบ จากอากาศที่เต็มไปด้วยฝุ่นสู่การหายใจที่บริสุทธิ์ และจากการดำเนินชีวิตที่เร่งรีบสู่จังหวะชีวิตที่สมดุลและอ่อนโยนมากขึ้น

Product Recommend

Design Connext
Design Connext
Design Connext
Design Connext
Design Connext
ผลงานที่น่าสนใจ
พรสวรรค์ สันกาวี

พรสวรรค์ สันกาวี

เข้าชม 8 ครั้ง
พนัชกร สุขทรัพย์
30
เข้าชม
0
ถูกใจ

ข้อมูลทั่วไป
เข้าชม
17 ครั้ง
ปี
2025
ขนาดพื้นที่
144 ตร.ม.
ประเภทโครงการ
อื่น ๆ
สไตล์การออกแบบ
เนเชอรัล
โมเดิร์น
คอนเทมโพรารี่
พื้นถิ่น
วัสดุก่อสร้าง
พื้นหินธรรมชาติ
หลังคาอื่นๆ โปรดระบุ
พื้นทรายล้าง, กรวดล้าง
ผนังเหล็กฉีก Expanded Metal
แฮชแท็ก
expandedmetaldesign
ผลงานที่เกี่ยวข้อง
114 ตร.ม.
2025
“ดอกงิ้ว” สัญลักษณ์แห่งความรักและการเริ่มต้นใหม่และยังเป็นพืชที่รักษาสมดุลให้ธรรมชาติได้มากมายหลายด้าน พร้อมทั้งประโยชน์ด้านอาหารและสมุนไพรที่คนในสังคมปัจจุบันมองข้าม ในปัจจุบันนั้นพบต้นงิ้วได้จำนวนน้อยมาก พบได้เฉพาะถิ่นเท่านั้น จึงเหมาะแก่การเผยแพร่และอนุรักษ์ Pavilion ใจกลางสวนดอกงิ้วที่นำเอกลักษณ์ของดอกงิ้วมาเป็นองค์ประกอบหลักของการออกแบบ ใช้ความโค้งพริ้วของกลีบดอก 5 กลีบมาเป็นรูปทรงหลักของส่วน facade นำสีแดงสดสะดุดตาของดอกงิ้วที่บานสะพรั่งมาเป็นสีหลักของ Pavilion เพื่อสร้างความสดใสแก่ผู้ที่เข้ามาเยี่ยมชม Pavilion แห่งนี้สามารถเป็นแหล่งพักผ่อน ทำกิจกรรม ออกกำลังกาย พักผ่อน ให้แก่ผู้ใช้งานทุกเพศทุกวัย สมาชิก 1. นางสาวธนพร นาบำรุง 2. นางสาวปีดามาศ วงเวียน อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ณัฐวัฒน์ จิตศีล #expandedmataldesign
Sunnatā
131.38 ตร.ม.
2025
จากลวดลายก้นหอยที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษชาวม้ง ถูกแปรเป็นสถาปัตยกรรมที่พาผู้มาเยือนก้าวเข้าสู่ลำดับแห่งการรับรู้ เริ่มจากความทึบที่ยังคงมีร่องรอยของแสงและลม สู่ความโปร่งที่เบาบางขึ้น และสิ้นสุด ณ จุดที่เปิดกว้างที่สุด ที่ซึ่งทิวทัศน์ของธรรมชาติและแสงอัสดงเผยตัวอย่างไร้สิ่งกีดขวาง ราวกับการเดินทางจากความจำกัดไปสู่เสรีภาพแห่งการรับรู้