The cycle pavilion

CONCEPTUAL DESIGN Nature Classroom Pavilion ห้องเรียนธรรมชาติแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงศาลาพัก แต่คือ สถาปัตยกรรมที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ผู้ใช้จะได้เรียนรู้ผ่านการ เห็น ฟัง สัมผัส และใช้ชีวิต ท่ามกลางระบบนิเวศของสวนเบญจกิติ ในที่นี้ ธรรมชาติทำหน้าที่เป็นครู แสงแดดคือบทเรียนของเวลา สายลมคือบทเรียนของการเปลี่ยนแปลง เสียงนกและแมลงคือบทเรียนของความหลากหลาย ฤดูกาลคือบทเรียนของวัฏจักรชีวิต Pavilion จึงถูกออกแบบให้เป็น พื้นที่กึ่งสาธารณะ–กึ่งส่วนตัว ที่เปิดโอกาสให้ผู้คนเข้าไปสัมผัสและตีความบทเรียนจากธรรมชาติในแบบของตนเอง MATERIAL CONCEPT ตะแกรงเหล็กฉีก (Expanded Metal) ทำหน้าที่มากกว่าวัสดุโครงสร้าง แต่คือ เครื่องมือแห่งการเรียนรู้ เป็น ตัวกรองธรรมชาติ (Filter of Nature) แสง ลม และเสียงลอดผ่าน เกิดเป็นการรับรู้ใหม่ เป็น สื่อกลางของที่อยู่อาศัย (Habitat Medium) สำหรับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เข้ามาอาศัย เป็น องค์ประกอบสถาปัตยกรรม ที่หลอมรวมผู้คนและธรรมชาติเข้าด้วยกัน ดังนั้น Pavilion นี้จึงไม่ใช่เพียงสถาปัตยกรรม แต่คือ “ห้องเรียน” ที่ธรรมชาติเป็นผู้สอน และมนุษย์คือผู้เรียนรู้ตลอดเวลา

“บึงโขงหลง” เปรียบเสมือน“ปอด” ของชุมชนและธรรมชาติ ยังคงหายใจอยู่ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของโลกยุคใหม่ THE BREATHING LAKE นี้จึงเป็นสัญลักษณ์ของลมหายใจแห่งธรรมชาติ ที่ยังคงเต้นจังหวะเงียบ ๆ อย่างต่อเนื่อง เพื่อรักษาสมดุลให้กับผืนแผ่นดิน และทุกชีวิตที่อาศัยพึ่งพามัน จึงออกเเบให้รูปทรงให้มีinspiretion มาจากเเหที่ไว้จับปลา ซึ่งจะสื่อว่าเเม้เเหจะพรากไปเพียงเเค่กายหยาบเเต่ไม่อาจจะพรากจิตวิญญาณเเห่งท้องทะเลสาบนี้ไปได้ เเละยังออกเเบบลวดลายตะเเกรง ให้เป็นเหมือนเกร็ดปลาบางช่องให้ดูเป็นpatternเพื่อจะสื่อได้ว่า อาจไม่สมบูรณ์เเบบเเต่ดูมีชีวิตชาเเละจังหวะ