ออกแบบวัด

ฮูปแต้ม เป็นคำพื้นเมืองในภาษาถิ่นวัฒนธรรมลาวชาวอีสานโบราณ โดยฮูป หมายถึง รูป และคำว่า แต้ม หมายถึง การขีดเขียนหรือการระบายสี เป็นการตีความ “ฮูปแต้ม” ศิลปะจิตรกรรมเล่าเรื่องของอีสาน ให้กลายเป็นสถาปัตยกรรม โดยใช้แรงบันดาลใจจาก “ผ้าที่ปลิวพลิ้วไหว” ถ่ายทอดความเคลื่อนไหวและความต่อเนื่องของเรื่องเล่า ประสบการณ์ที่จะได้รับเมื่อเข้าชม เมื่อเข้ามาก็จะให้ความรู้สึกเหมือนกำลัง “เดินลอดผืนผ้าแห่งเรื่องราว” ที่บอกเล่าประวัติศาสตร์ วิถีชีวิต และความเชื่อผ่านแสง เงา และช่องเปิดที่เกิดขึ้นจากการจัดวางเหล็กฉีก และแสงที่ผ่านช่องว่างของเหล็กฉีกกับพื้นที่ว่าง ในบางโอกาสจะเพิ่การติดผลานนักวาดหรือพ้นลวดลายให้ตัวตะแกรงเหล็กส่วนที่ลอย และในส่วนของตรงโค้งออกแบบให้มีการใช้งานนั่งพัก/นั่งเล่นในสวนสาธารณะกลางเมือง การใช้งานจะคล้าย เปลญวน ออกแบบให้โปร่งเพื่อให้เหล็กตะแกรงมีความเล่นแสงที่มีเงามาจากต้นไม้และผ้า Team: แก่นคูน

“ประชาทุ่ง” คือศาลาประชาคมสมัยใหม่ที่เติบโตขึ้นจากรากเหง้าของชุมชนเกษตรกรรม เป็นพื้นที่สาธารณะกลางหมู่บ้านที่ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อ “แค่ใช้งานร่วมกัน” แต่เพื่อ อยู่ร่วมกัน อย่างแท้จริง โดยผสานความหมายดั้งเดิมของ “ศาลาประชาคม” ซึ่งเคยเป็นศูนย์กลางของการประชุม การตัดสินใจ และการรวมตัวของผู้คน เข้ากับ “ลมหายใจของทุ่งนา” ที่หล่อเลี้ยงวิถีชีวิตชาวบ้าน “ประชาทุ่ง” ไม่ได้เป็นเพียงสิ่งปลูกสร้าง หากแต่เป็น เครื่องมือของชุมชน ที่เปิดพื้นที่ให้ความสัมพันธ์หลากหลายได้เกิดขึ้น ทั้งความสัมพันธ์ระหว่างวัย ระหว่างกลุ่มอาชีพ ระหว่างคนกับธรรมชาติ และระหว่างอดีตกับปัจจุบัน มันเป็นพื้นที่ที่รวมความเงียบของผู้สูงวัยเข้ากับเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ รวมบทสนทนาของชาวบ้านกับโอกาสในการเรียนรู้ของคนรุ่นใหม่ — เป็นเวทีให้ชีวิตธรรมดามีพื้นที่ในการแสดงออกอย่างเต็มความหมาย ศาลาแห่งนี้จึงไม่ใช่เพียงศูนย์กลางของหมู่บ้านในเชิงกายภาพ แต่คือ ศูนย์กลางของการหายใจร่วมกัน ของทั้งคนและทุ่ง “ประชาทุ่ง” คือศาลาประชาคมสมัยใหม่ที่มีชีวิต เต้นไปตามจังหวะของชุมชน และเติบโตไปพร้อมกับผู้คนที่ใช้มัน ไม่ใช่แค่เพื่อพบกัน แต่เพื่อฟังกัน เห็นกัน และอยู่ร่วมกันอย่างลึกซึ้ง สมาชิก : ธรีรัตน์ พรมดวง อาจาร์ยที่ปรึกษา : อาจาร์ยรังสิทธิ์ ตันสุขี