PAVILION MESH OF LIFE

สำหรับผม ความร้อนในเมืองไทยไม่ใช่แค่สภาพอากาศ แต่คือความท้าทายที่ต้องรับมือในทุกการออกแบบ อาคารส่วนใหญ่จึงพึ่งพาแอร์อย่างหนัก และปิดกั้นตัวเองจากธรรมชาติ จนผมได้อ่านงานวิจัยเรื่อง Thermal Regulation Through the Skin ที่พูดถึงเกล็ดงูซึ่งสามารถสะท้อนหรือดูดซับแสงอาทิตย์เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกายได้โดยไม่เปลืองพลังงาน ภาพนั้นทำให้ผมคิดว่า “แล้วถ้าอาคารของเราในไทยทำแบบเดียวกันได้ล่ะ?” จากแรงบันดาลใจนี้ ผมลองใช้แผ่นเหล็กฉลุขยาย (Expanded Metal) มาซ้อนทับกันเหมือนเกล็ดงู กลายเป็นฟาซาดที่ช่วยบังแดด ลดความร้อน และเปิดรับลมธรรมชาติ ทำให้อาคารเย็นลงโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องจักร แนวคิดนี้คือการ “ขยาย” คุณค่าของสถาปัตยกรรมให้ก้าวไกลกว่าความสวยงาม แต่มุ่งเชื่อมโยงธรรมชาติเข้ากับวัสดุสมัยใหม่ เพื่อสร้างพื้นที่ที่อยู่ร่วมกับสิ่งแวดล้อมได้อย่างกลมกลืน เหมือนที่ธรรมชาติทำมาตลอด

รูปทรงของPavilionที่เล่าเรื่องราวถึงความงามของเหล็กฉีก ทั้งในทางนามธรรมซึ่งแสดงออกโดยรูปฟอร์มภายนอก และทางรูปธรรมซึ่งแสดงออกโดยดีเทลการใช้ตัววัสดุเองโดยตรง โดยถ่ายทอดเรื่องราวที่ว่า “เหล็กเป็นวัสดุมีความแข็งแรง และดูทึบตัน การนำเหล็กฉีกที่เกิดจากการการนำเหล็กแผ่นมารีด และฉีก ดึง ทำให้แยกและอ่อนโค้ง ตาม ขนาด จังหวะ จนเกิดความ พริ้วไหว เพื่อลดความแข็งกระด้าง และเกิดเส้นสายอารมณ์งาน แต่ยังคงประโยชน์ และความสวยงาม ที่เหมาะสม” Pavilionที่เกิดจากกันนำรูปร่าง และรูปทรง การเจาะ ดึง และบิดตัวของเหล็กฉีก เส้นตรง และเส้นโค้ง อันเกิดจากจังหวะและลักษณะเฉพาะ มาจัดวางในทิศทางในแต่ละแกนให้เกิด ”มิติที่สัมพันธ์” สถาปัตยกรรมขนาดเล็ก เพื่อพื้นที่สาธารณะนี้ ถูกคิดจัดวาง ให้อยู่ในพื้นที่ประวัติศาสตร์ สวนรถไฟ สะพานดำนครลำปาง ซึ่งสามารถใช้ประโยชน์ที่หลากหลาย รวมถึงกิจกรรมที่สร้างสรรค์ ให้เกิดพื้นที่เชื่อมต่อของผู้คน เข้ากับบริบททางสังคม หรือสิ่งแวดล้อม สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ๆ