Pavillion

Pavilion นี้เกิดขึ้นจากการนำ “ปลาฉลามวาฬ” (Whale Shark) ซึ่งเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและกำลังใกล้สูญพันธุ์ มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคาร โดยการตีความรูปร่างและลวดลายของมันผ่านโครงสร้าง ตะแกรงเหล็กฉีก(Expanded Metal)ที่แสดงถึงความแข็งแรง โปร่งเบาและเปิดรับแสงเงา เสมือนเป็นโครงสร้างที่โอบล้อมธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในท้องทะเล ในขณะเดียวกันช่องว่างของตะแกรงถูกเติมเต็มด้วยฝาขวดน้ำพลาสติก และขยะรีไซเคิล ซึ่งแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นลวดลายใหม่บนผิวของอาคารทำหน้าที่เลียนแบบลวดลายจุดขาวบนลำตัวของปลาฉลามวาฬ สิ่งนี้ไม่เพียงสร้างความงดงามทางสุนทรียศาสตร์แต่ยังแฝงสารที่เตือนให้เราตระหนักถึงร่องรอยของขยะที่เราทิ้งลงทะเล ซึ่งในความจริงแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่คุกคามชีวิตสัตว์น้ำมากที่สุด การอนุรักษ์สิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์เพื่อย้ำเตือนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของสัตว์ในทะเลเช่น ฉลามวาฬและสัตว์ทะเลอื่นๆที่อาจสูญพันธุ์ไปหากเราไม่หยุดทำลายและการบริโภคอย่างมีสติ ซึ่ง Pavilion ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสวยงามแต่ทุกจุดขาวที่เห็นคือ “ฝาขวดน้ำพลาสติก” ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้แล้วทิ้ง จึงต้องการสื่อถึงว่า “ทุกการเลือกของเรามีผลต่อสิ่งแวดล้อมนั้น” การมีส่วนร่วมของสังคมสามารถเชิญชวนให้ผู้เข้าชมมีส่วนร่วม โดยการนำฝาขวดน้ำหรือขยะรีไซเคิลมาเติมลงในตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเหมือนการร่วมกัน “สร้างผิวหนังฉลามวาฬ”

แห่งนี้ถูกออกแบบภายใต้แนวคิดการเชื่อมโยงระหว่าง “รากวัฒนธรรม” และ “พลังแห่งธรรมชาติ” โดยถ่ายทอดออกมาในรูปแบบสถาปัตยกรรมที่ร่วมสมัยและ สอดคล้องกับบริบทท้องถิ่น ส่วนโค้งด้านล่าง ได้แรงบันดาลใจจาก ไหบ้านเชียง โบราณวัตถุที่มีชื่อเสียงระดับโลกจากจังหวัดอุดรธานี ไหเป็นสัญลักษณ์แห่งการเก็บรักษา การสืบทอด และความอุดมสมบูรณ์ จึงสะท้อนถึงรากฐานและภูมิปัญญาของบรรพชนที่ยังคงคุณค่าและส่งต่อมาถึงปัจจุบัน ส่วนโครงสร้างด้านบน ได้แรงบันดาลใจจาก สายน้ำตก ที่กำลังหลั่งไหลลงมาอย่างต่อเนื่อง น้ำตกจึงเป็น ภาพแทนของพลังชีวิต ความอุดมสมบูรณ์ และการไหลเวียนที่ไม่สิ้นสุด เปรียบเสมือนพลังธรรมชาติที่ โอบอุ้มผู้คนและชุมชน