THAI LOEI STYLE

A pavilion perched on a little stream in the mountains becomes a delicate dialogue between nature and structure. Using expanded metal sheet as its primary element, the architecture breathes with light, shadow, and air. The perforated skin blurs boundaries, filtering mountain winds while allowing glimpses of flowing water below. Elevated lightly above the stream, it avoids heavy intervention, instead floating as a poetic shelter. This pavilion celebrates simplicity, transparency, and harmony, offering a meditative pause within the rugged mountain landscape. ออกแบบโดย นายธีร์ธวัช สุจีรพงศ์สิน นายกันต์พงษ์ บุญญะธนเศรษฐ์ อาจารย์ที่ปรึกษา อ.ดร.สกาวรัตน์

ออกแบบที่นั่งแบบสลับระดับความสูงต่ำ เสมือนเส้นทางที่แยกและบรรจบกันของรางรถไฟ สร้างบรรยากาศที่ไม่ตายตัว เปิดโอกาสให้ผู้ใช้งานเลือกท่านั่งและการใช้งานได้หลากหลาย และยังสะท้อนถึงความยืดหยุ่นที่สอดคล้องกับตัวตะแกรงเหล็กฉีกที่นำมาตกแต่งและยังเป็นเสากลางที่มีรูปทรงแตกแขนงคล้ายต้นไม้เปรียบเสมือนการ “หยั่งราก” ของความแข็งแรงเชิงโครงสร้าง และในขณะเดียวกันก็ยังโปร่งเบา ให้อากาศและแสงลอดผ่านได้ เกิดความสมดุลระหว่าง ความแข็งแรงและ ความโปร่ง