verde

Pavilionนี้ตีความ "Expanding" ว่าเป็นการขยายออกของร่มเงาและ พื้นที่กิจกรรม คล้ายเรือนยอดไม้ที่กางปกคลุมในสวน ตะแกรงเหล็กฉีกถูกออกแบบเป็นเส้นสายโค้งที่โอบล้อมและแผ่กว้าง ชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงการเปิดออกของพื้นที่ ทั้งในเชิงกายภาพ (หลังคาที่กางปกคลุม) และเชิงนามธรรม (การเชื่อมโยงปฏิสัมพันธ์ และการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้คน) ความสัมพันธ์ของผู้คน ผ่านภาษาสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยพลังการสื่อสาร วัสดุตะแกรงเหล็กฉีกถูกถักทอให้เกิด ทั้งโครงสร้าง แสง และเจ้า ที่สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ระหว่าง มนุษย์-สถาปัตยกรรม-ธรรมชาติ นาย ชานน ทรงเกล้า นางสาว ชัชฎาภรณ์ ภะคะโต อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ปิยะ ไล้หลีกพาล

คอนเซ็ปต์นี้นำ “ความระยิบและความสดใส” ของเวทีหมอลำ มาแปลงเป็น กระจกสีเรขาคณิต ที่กรองและสะท้อนแสงอาทิตย์ในแต่ละช่วงเวลา ทำให้ผู้ใช้งานรู้สึกถึงบรรยากาศแบบการแสดง แม้จะอยู่ในพื้นที่สวน แรงบันดาลใจจากหมอลำ : หมอลำคือศิลปะการแสดงพื้นบ้านอีสานที่มีเอกลักษณ์ทั้งด้านเสียงดนตรีและ “เวทีการแสดง” บนเวทีหมอลำ มักมี ไฟหลากสี ที่เคลื่อนไหวและสะท้อนกับเครื่องแต่งกายระยิบระยับ เกิดการเล่นแสงที่มีพลัง สร้างความสนุกสนานและเชื่อมโยงผู้คน โครงสร้างสถาปัตยกรรมนี้เป็นการออกแบบศาลาพักกลางแจ้งที่ไม่ได้มุ่งเพียงตอบโจทย์การใช้งานเชิงกายภาพ แต่เป็นการนำมิติทาง ศิลปะและวัฒนธรรมพื้นถิ่นอีสาน โดยเฉพาะ “หมอลำ” มาถ่ายทอดในรูปแบบใหม่ที่ร่วมสมัย ผ่านการตีความด้วย แสงและสี ที่เป็นเอกลักษณ์บนเวทีการแสดง