ห้องเคลือบแก้วต่อเติมจากบ้านเดิม

Pavilion นี้เกิดขึ้นจากการนำ “ปลาฉลามวาฬ” (Whale Shark) ซึ่งเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและกำลังใกล้สูญพันธุ์ มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคาร โดยการตีความรูปร่างและลวดลายของมันผ่านโครงสร้าง ตะแกรงเหล็กฉีก(Expanded Metal)ที่แสดงถึงความแข็งแรง โปร่งเบาและเปิดรับแสงเงา เสมือนเป็นโครงสร้างที่โอบล้อมธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในท้องทะเล ในขณะเดียวกันช่องว่างของตะแกรงถูกเติมเต็มด้วยฝาขวดน้ำพลาสติก และขยะรีไซเคิล ซึ่งแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นลวดลายใหม่บนผิวของอาคารทำหน้าที่เลียนแบบลวดลายจุดขาวบนลำตัวของปลาฉลามวาฬ สิ่งนี้ไม่เพียงสร้างความงดงามทางสุนทรียศาสตร์แต่ยังแฝงสารที่เตือนให้เราตระหนักถึงร่องรอยของขยะที่เราทิ้งลงทะเล ซึ่งในความจริงแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่คุกคามชีวิตสัตว์น้ำมากที่สุด การอนุรักษ์สิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์เพื่อย้ำเตือนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของสัตว์ในทะเลเช่น ฉลามวาฬและสัตว์ทะเลอื่นๆที่อาจสูญพันธุ์ไปหากเราไม่หยุดทำลายและการบริโภคอย่างมีสติ ซึ่ง Pavilion ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสวยงามแต่ทุกจุดขาวที่เห็นคือ “ฝาขวดน้ำพลาสติก” ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้แล้วทิ้ง จึงต้องการสื่อถึงว่า “ทุกการเลือกของเรามีผลต่อสิ่งแวดล้อมนั้น” การมีส่วนร่วมของสังคมสามารถเชิญชวนให้ผู้เข้าชมมีส่วนร่วม โดยการนำฝาขวดน้ำหรือขยะรีไซเคิลมาเติมลงในตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเหมือนการร่วมกัน “สร้างผิวหนังฉลามวาฬ”

Woven Layers of Safety” สถาปัตยกรรมที่เหมือน “ผืนผ้า” ถูกสานขึ้นเป็น ชั้น ๆ ของความปลอดภัย จากพื้นที่เปิด (pavilion) → ไปสู่ที่หลบภัย (shelter) โครงสร้าง: ด้านบนเป็นศาลาโปร่ง ใช้โครงสร้างเบา ไหลลื่น สื่อถึงความเป็นกันเองและการเปิดกว้าง การถักทอ (Woven): ใช้เส้นสายสถาปัตยกรรมที่เหมือนการทอ (ฝ้าเพดาน,ราวกันตก,façade,หรือตกเเต่งอื่นๆ ที่เป็น lattice pattern) เชื่อมโยงความรู้สึก “อิสระ + ปกป้อง” ไว้ในที่เดียว ทีม FPF นายภาณุวัฒน์ ส้มกลาง รหัสนักศึกษา 66182110119-5 นายทรงพล กุดหินนอก รหัสนักศึกษา 66182110140-9 นายเจษฎาภรณ์ ทาโคตร รหัสนักศึกษา 66182110133-1 อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ ดวงนภา ศิลปสาย