LilacLemon Lounge Pavillion

Pavilion แห่งนี้ออกแบบโดยแนวคิดที่ว่าตะแกรงเหล็กฉีกสามารถเป็นได้มากกว่าตะแกรงเหล็กฉีก ผ่านหลักเศรษฐกิจพอเพียง ไม่เพียงเป็นพื้นที่พักพิง แต่ยังมอบประสบการณ์ใหม่ ๆ ทั้งการกรองน้ำ การปลูกพืชบน Pavilion การใช้พลังงานสะอาด และการให้คุณค่ากับสิ่งเล็ก ๆ ซึ่งรวมกันสร้างระบบที่ยั่งยืน มีการจัดวางกระถางพื้นที่มีคุณสมบัติในการสร้างออกซิเจน สร้างความสดชื่นให้แก่ผู้ใช้งานนอกจากนี้ยังติดตั้ง แผงโซลาร์เซลล์ เพื่อดึงพลังงานสะอาดมาใช้ในการทำงานของระบบกรองน้ำและระบบไฟฟ้าใน Pavilion ทำให้โครงการมีความเป็นมิตรต่อสิ่งแวดล้อม มุ่งเน้นให้ผู้ที่เข้ามาอยู่ภายใน Pavilionได้สัมผัสกับ อากาศที่บริสุทธิ์และเย็นกว่าที่ไหนๆ ได้พักผ่อนในบรรยากาศที่ใกล้ชิดธรรมชาติ เสมือนเป็น “สถานที่บำบัด” ภายในเมือง ที่ช่วยลดความเครียด พร้อมทั้งส่งเสริมสุขภาวะทางกายและใจ สมาชิก 1.ธนดล เพิ่มพูลมา 67544201035-0 2.ลภัสรดา พรเลิศ 67544201048-3 3.สุรักษ์ ซึชิยา 67544201062-4 อาจารย์ที่ปรึกษา 1.อาจารย์ปัตย์ ศรีอรุณ 2.อาจารย์มานิตา ชีวเกรียงไกร

"Nature’s Embrace” เป็นการนำเปลือกไม้เก่าที่ถูกทิ้ง ผุพังมาออกแบบเป็นอาคาร ซึ่งสื่อถึงว่า ไม้แต่ละชิ้นอาจจะมีลักษณะที่ไม่ปกติ มีร่องรอยของการผุพัง ไม่ใช่ว่าต้นไม้ทุกต้นจะสมบูรณ์แบบไปทั้งหมด เมื่อต้นไม้กลายมาเป็นท่อนไม้หรือเปลือกไม้ มันก็มักจะถูกทำลาย ถูกบดเป็นเศษ ถูกทอดทิ้ง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่ามีข้อบกพร่อง จึงไม่อาจนำรูปลักษณะเดิมของมันมาใช้งานได้ ในการออกแบบจึงมีการนำตะแกรงเหล็กฉีกมาวางซ้อนทับกัน ให้มีความคล้ายกับร่องรอยการผุพังของเปลือกไม้เก่า และรูปทรงของอาคารออกแบบให้มีความโค้ง งอ เหมือนเปลือกไม้ที่พอเจอกับการเปลี่ยนแปลงของความชื้นและอุณหภูมิที่แตกต่างกัน ก็ทำให้เซลล์ขยายตัวและหดตัวไม่สอดคล้องกัน ทำให้เนื้อเยื่อภายในเกิดความเครียดและบิดเบี้ยว ส่งผลให้เปลือกไม้โค้งงอ และเส้นโค้งในบริบทของโรคซึมเศร้า สื่อถึงภาวะความไม่มั่นคงทางอารมณ์ ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้ความสุขลดลง แต่ในขณะเดียวกัน เส้นโค้งก็ยังให้ความรู้สึกที่ อ่อนโยน ผ่อนคลาย สบายตา และสงบ จึงทำให้การออกแบบตัวอาคารมีรูปทรงบิดโค้ง คล้ายกับเปลือกไม้เก่า ที่มีร่องรอยของการผุพัง มีความโค้งงอ และถูกล้อมรอบด้วย Landscape ที่มีความเป็นธรรมชาติเข้ามาเติมเต็มและโอบกอดตัวคาร ให้มีความสมบูรณ์แบบ