Trang Cultural Center

ในมหานครที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกดดันจากการทำงานอย่างต่อเนื่อง ผู้คนต่างโหยหาพื้นที่เล็ก ๆ ที่ช่วยปลดปล่อยความเหนื่อยล้า และเรียกคืนความสุขที่เคยหายไป แนวคิด “Expanding” ใน Pavilion นี้ถูกตีความว่าเป็น การขยายชีวิตจากกรอบงานสู่มิติแห่งการเล่นตัวอาคาร ถูกออกแบบให้มีจังหวะซ้ำของโครงสร้างหลังคาและเสา ที่สร้างลวดลายแสงเงาเปลี่ยนไปตามเวลาเสมือนจังหวะชีวิตที่ไม่หยุดนิ่ง

จุ้ม การรวมกลุ่มกันของผู้คน ที่ถูกออกแบบผ่านตุงใยแมงมุม เพื่อรวมผู้คนทำกิจกรรม สานสัมพันธ์ ที่มีความเรียบง่ายของวิถีชีวิต โดยผ่านบรรยายกาศและร่มเงาของพื้นที่ ที่ถักทอความสัมพันธ์ของสถาปัตยกรรมในตัวอาคาร ที่เปิดรับผู้คนทั่วสารทิศเข้ามารวมกัน