X-pand awards

Pavilion นี้เกิดขึ้นจากการนำ “ปลาฉลามวาฬ” (Whale Shark) ซึ่งเป็นปลาที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกและกำลังใกล้สูญพันธุ์ มาใช้เป็นแรงบันดาลใจในการออกแบบอาคาร โดยการตีความรูปร่างและลวดลายของมันผ่านโครงสร้าง ตะแกรงเหล็กฉีก(Expanded Metal)ที่แสดงถึงความแข็งแรง โปร่งเบาและเปิดรับแสงเงา เสมือนเป็นโครงสร้างที่โอบล้อมธรรมชาติและสิ่งมีชีวิตในท้องทะเล ในขณะเดียวกันช่องว่างของตะแกรงถูกเติมเต็มด้วยฝาขวดน้ำพลาสติก และขยะรีไซเคิล ซึ่งแปรเปลี่ยนให้กลายเป็นลวดลายใหม่บนผิวของอาคารทำหน้าที่เลียนแบบลวดลายจุดขาวบนลำตัวของปลาฉลามวาฬ สิ่งนี้ไม่เพียงสร้างความงดงามทางสุนทรียศาสตร์แต่ยังแฝงสารที่เตือนให้เราตระหนักถึงร่องรอยของขยะที่เราทิ้งลงทะเล ซึ่งในความจริงแล้วอาจกลายเป็นสิ่งที่คุกคามชีวิตสัตว์น้ำมากที่สุด การอนุรักษ์สิ่งมีชีวิตใกล้สูญพันธุ์เพื่อย้ำเตือนให้ผู้คนเห็นคุณค่าของสัตว์ในทะเลเช่น ฉลามวาฬและสัตว์ทะเลอื่นๆที่อาจสูญพันธุ์ไปหากเราไม่หยุดทำลายและการบริโภคอย่างมีสติ ซึ่ง Pavilion ไม่ได้เป็นเพียงแค่ความสวยงามแต่ทุกจุดขาวที่เห็นคือ “ฝาขวดน้ำพลาสติก” ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกใช้แล้วทิ้ง จึงต้องการสื่อถึงว่า “ทุกการเลือกของเรามีผลต่อสิ่งแวดล้อมนั้น” การมีส่วนร่วมของสังคมสามารถเชิญชวนให้ผู้เข้าชมมีส่วนร่วม โดยการนำฝาขวดน้ำหรือขยะรีไซเคิลมาเติมลงในตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเหมือนการร่วมกัน “สร้างผิวหนังฉลามวาฬ”

ทีม: อุ้ยปุ้ย นาย วันเฉลิมชัย สายเนตรงาม 116611001008-7 นาย ธนวัฒน์ ทวีผล 116611002059-9 นายธนภูมิ มากสิน 116611001078-0 ปัญหาคนเมืองและชุมชนแออัด: การอพยพเข้ามาทำงานในเมืองด้วยความหวังในชีวิตที่ดีขึ้น นำไปสู่การเพิ่มขึ้นของ คนเมือง และ ชุมชนแออัด ที่ต้องเผชิญกับสภาพความเป็นอยู่ที่ด้อยมาตรฐาน ปัญหาด้านสุขภาพ และพฤติกรรม: วิถีชีวิตที่ต้องนั่งทำงานนาน การใช้เวลานานในการเดินทาง และความเครียดในเมืองอาจส่งผลให้เกิดพฤติกรรมเสี่ยงด้านสุขภาพ เช่น การเคลื่อนไหวร่างกายน้อยลง และเพิ่มความเสี่ยงต่อโรค การขยายตัวของเมืองที่เกิดขึ้นตามแรงขับเคลื่อนทางเศรษฐกิจ และตลาด ทำให้สถานที่เก่าที่ไม่ได้รับการพัฒนาตามสิ่งปลุกสร้างในปัจจุบัน ทำให้สถานที่ในอดีตถูกปล่อยทิ้งร้าง เราจึงอยากอนุรักษ์โบราณสถานในย่านต่างๆ รวมไปถึงการอนุรักษ์วัตนธรรม ความเป็นอยู่ของชุมชนดั่งเดิม และเรื่องราวของพวกเขาไว้ เพื่อการไปต่อข้างหน้าด้วยกัน การเก็บไว้ และไม่ทำลายของเดิม จะทำให้เมืองนั้นมีความสมดุลระหว่างผู้คนท้องถิ่นเดิมและผู้มาอยู่ใหม่ สิ่งก่อสร้างเดิมเมื่อได้รับการปรับปรุง และมีพื้นที่เชื่อมต่อกับสิ่งใหม่ ทั้งทางกายภาพและทางความรู้สึก