Hoop Taem Space ฮูปแต้มสเปซ

Hoop Taem Space ฮูปแต้มสเปซ

ฮูปแต้ม เป็นคำพื้นเมืองในภาษาถิ่นวัฒนธรรมลาวชาวอีสานโบราณ โดยฮูป หมายถึง รูป และคำว่า แต้ม หมายถึง การขีดเขียนหรือการระบายสี เป็นการตีความ “ฮูปแต้ม” ศิลปะจิตรกรรมเล่าเรื่องของอีสาน ให้กลายเป็นสถาปัตยกรรม โดยใช้แรงบันดาลใจจาก “ผ้าที่ปลิวพลิ้วไหว” ถ่ายทอดความเคลื่อนไหวและความต่อเนื่องของเรื่องเล่า ประสบการณ์ที่จะได้รับเมื่อเข้าชม เมื่อเข้ามาก็จะให้ความรู้สึกเหมือนกำลัง “เดินลอดผืนผ้าแห่งเรื่องราว” ที่บอกเล่าประวัติศาสตร์ วิถีชีวิต และความเชื่อผ่านแสง เงา และช่องเปิดที่เกิดขึ้นจากการจัดวางเหล็กฉีก และแสงที่ผ่านช่องว่างของเหล็กฉีกกับพื้นที่ว่าง ในบางโอกาสจะเพิ่การติดผลานนักวาดหรือพ้นลวดลายให้ตัวตะแกรงเหล็กส่วนที่ลอย และในส่วนของตรงโค้งออกแบบให้มีการใช้งานนั่งพัก/นั่งเล่นในสวนสาธารณะกลางเมือง การใช้งานจะคล้าย เปลญวน ออกแบบให้โปร่งเพื่อให้เหล็กตะแกรงมีความเล่นแสงที่มีเงามาจากต้นไม้และผ้า

Team: แก่นคูน

Product Recommend

Design Connext
Design Connext
Design Connext
Design Connext
Design Connext
ผลงานที่น่าสนใจ
พรพิมล พรมทา

พรพิมล พรมทา

เข้าชม 52 ครั้ง
ลภัสรดา ไตรฟื้น
20
เข้าชม
0
ถูกใจ

ข้อมูลทั่วไป
เข้าชม
8 ครั้ง
ปี
2025
ขนาดพื้นที่
98 ตร.ม.
ประเภทโครงการ
อื่น ๆ
สไตล์การออกแบบ
Postmodern
พื้นถิ่น
แฮชแท็ก
pavilion
expandaedmetaldesign
expandedmetaldesige
ผลงานที่เกี่ยวข้อง
5 ตร.ม.
นอกจากความงามของการออกแบบที่เป็นเอกลักษณ์แล้ว สนามบินนี้ยังมีการใช้เทคโนโลยีล้ำสมัย เช่น ระบบการจัดการแสงสว่างที่สามารถปรับเปลี่ยนตามสภาพแวดล้อมและเวลาของวันเพื่อประหยัดพลังงานและสร้างบรรยากาศที่เหมาะสมสำหรับผู้โดยสาร ระบบความปลอดภัยที่ทันสมัย และการบริการที่อัจฉริยะที่ช่วยให้การเดินทางเป็นไปอย่างราบรื่นและสะดวกสบาย การผสมผสานระหว่างเทคโนโลยีและธรรมชาตินี้ทำให้สนามบินดูไบเป็นมากกว่าสถานที่สำหรับการเดินทาง แต่ยังเป็นที่พักผ่อนและสถานที่ที่สร้างแรงบันดาลใจให้กับผู้ที่ผ่านเข้ามา ด้วยการออกแบบที่ใส่ใจในทุกๆ รายละเอียด สนามบินดูไบในอนาคตจึงเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของการสร้างสรรค์ที่ยกระดับประสบการณ์การเดินทางให้มีความพิเศษและน่าจดจำ
Soi (Alley) is the Public Area in Front of the House
2607 ตร.ม.
2025
กรุงเทพมหานครเป็นเมืองหลวงที่เติบโตอย่างรวดเร็ว ส่งผลให้เกิดความหนาแน่นของที่อยู่อาศัยและกิจกรรมในชีวิตประจำวัน การขยายถนนสายหลักจึงมุ่งตอบสนองต่อการสัญจรของกลุ่มชนชั้นนำเป็นหลัก ขณะที่ซอยย่อยส่วนใหญ่ยังคงมีขนาดเดิมและขาดการพัฒนาอย่างเป็นระบบ ปัญหานี้ไม่เพียงสร้างความลำบากแก่ผู้ใช้ทางร่วมกัน หากยังสะท้อนถึงการจัดการเมืองที่ยังขาดประสิทธิภาพ จนนำไปสู่การเปลี่ยนพื้นที่สาธารณะให้กลายเป็นพื้นที่กึ่งส่วนตัวโดยไม่ตั้งใจ การศึกษานี้นำเสนอมุมมองเชิงวิพากษ์ต่อ “ซอย” โดยมองว่าเป็นทรัพยากรสาธารณะที่ควรได้รับการพัฒนาอย่างจริงจัง พร้อมตั้งคำถามสำคัญว่า ในฐานะนักออกแบบ เราจะนิยามบทบาทของซอย และตอบสนองต่อศักยภาพที่แท้จริงของพื้นที่แห่งนี้ได้อย่างไร เริ่มต้นจากการลงพื้นที่และวิเคราะห์องค์ประกอบของซอย เช่น ความกว้าง รูปแบบการใช้งาน และพื้นที่หน้าบ้าน เผยให้เห็นว่าซอยมีลักษณะทางกายภาพและบริบทชุมชนที่หลากหลาย การออกแบบจึงควรตอบโจทย์แต่ละพื้นที่อย่างเหมาะสม ผลการศึกษาชี้ว่าซอยไม่ได้ทำหน้าที่เพียงเพื่อการสัญจร แต่ยังเป็น “พื้นที่เชิงสังคม” ที่มีบทบาทสำคัญในชีวิตประจำวันของชุมชน เป็นพื้นที่ที่ผู้คนพบเจอกันทุกวันโดยไม่ได้นัดหมาย จากข้อค้นพบดังกล่าว ผู้เขียนจึงขอนิยาม “ซอย”ใหม่ว่า “ซอย คือ พื้นที่สาธารณะหน้าบ้าน“ ที่ควรได้รับการจัดการและพัฒนาอย่างเป็นระบบเชิงออกแบบและนโยบายสาธารณะต่อไป