Pavillion

ในปัจจุบันความสามารถของมนุษย์ในการปฏิสัมพันธ์กับสิ่งแวดล้อม ผู้คน และธรรมชาติลดลงจาก การเข้ามาของโซเชียลมีเดีย ผู้คนจำนวนมากเกิดความกลัวและสร้างกำแพงในการเปิดรับผู้คนใหม่ ๆ และประสบการณ์ใหม่ ๆ สถาปัตยกรรมที่ออกแบบขึ้นนี้จึงมุ่งหมายสร้างพื้นที่ปฏิสัมพันธ์อย่างเบาบาง ซึ่งเปิดโอกาสให้ผู้คน รับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน รวมถึงการเชื่อมโยงกับสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติ โดยที่ยังรู้สึกถึง พื้นที่ปลอดภัยของกันและกัน พื้นที่นี้จะทำหน้าที่เป็นสภาพแวดล้อมกึ่งเปิดกึ่งปิดที่ค่อย ๆ ช่วยให้ผู้คนกลับมามีความสามารถใน การปฏิสัมพันธ์กับผู้คน สิ่งแวดล้อม และธรรมชาติอีกครั้ง

"Nature’s Embrace” เป็นการนำเปลือกไม้เก่าที่ถูกทิ้ง ผุพังมาออกแบบเป็นอาคาร ซึ่งสื่อถึงว่า ไม้แต่ละชิ้นอาจจะมีลักษณะที่ไม่ปกติ มีร่องรอยของการผุพัง ไม่ใช่ว่าต้นไม้ทุกต้นจะสมบูรณ์แบบไปทั้งหมด เมื่อต้นไม้กลายมาเป็นท่อนไม้หรือเปลือกไม้ มันก็มักจะถูกทำลาย ถูกบดเป็นเศษ ถูกทอดทิ้ง ซึ่งอาจจะเป็นเพราะว่ามีข้อบกพร่อง จึงไม่อาจนำรูปลักษณะเดิมของมันมาใช้งานได้ ในการออกแบบจึงมีการนำตะแกรงเหล็กฉีกมาวางซ้อนทับกัน ให้มีความคล้ายกับร่องรอยการผุพังของเปลือกไม้เก่า และรูปทรงของอาคารออกแบบให้มีความโค้ง งอ เหมือนเปลือกไม้ที่พอเจอกับการเปลี่ยนแปลงของความชื้นและอุณหภูมิที่แตกต่างกัน ก็ทำให้เซลล์ขยายตัวและหดตัวไม่สอดคล้องกัน ทำให้เนื้อเยื่อภายในเกิดความเครียดและบิดเบี้ยว ส่งผลให้เปลือกไม้โค้งงอ และเส้นโค้งในบริบทของโรคซึมเศร้า สื่อถึงภาวะความไม่มั่นคงทางอารมณ์ ซึ่งเป็นสาเหตุทำให้ความสุขลดลง แต่ในขณะเดียวกัน เส้นโค้งก็ยังให้ความรู้สึกที่ อ่อนโยน ผ่อนคลาย สบายตา และสงบ จึงทำให้การออกแบบตัวอาคารมีรูปทรงบิดโค้ง คล้ายกับเปลือกไม้เก่า ที่มีร่องรอยของการผุพัง มีความโค้งงอ และถูกล้อมรอบด้วย Landscape ที่มีความเป็นธรรมชาติเข้ามาเติมเต็มและโอบกอดตัวคาร ให้มีความสมบูรณ์แบบ