โครงการเสนอแนะปรับปรุง อาคารพิพิธภัณฑ์วิทยาศาสตร์ ท้องฟ้าจำลองกรุงเทพ

พื้นที่ประติมากรรมของสถาปัตยกรรมการสร้างพื้นที่ทางสถาปัตยกรรมที่เกี่ยวเนื่องกับความเป็นประติมากรรมมีการออกแบบให้สอดคล้องกับพื้นที่ของการออกแบบ ผ่านกระบววนการคิดที่ว่า พื้นที่แห่งความคิดสร้างสรรค์ ที่มีการออกแบบให้เป็นทางเดินยาวเพื่อให้คนที่ใช้งานนั้น พบสีสันระหว่างทาง และมีการใช้เหล็กฉีกแบบโค้ง เหมือนคลื่นเพื่อสร้าเส้นทางเดินที่มีความลื่นไหล เพื่อให้เกิดความคิดสร้างสรรค์ เวลาเจอเส้นโค้งและสีสัน

CONCEPTUAL DESIGN Nature Classroom Pavilion ห้องเรียนธรรมชาติแห่งนี้ ไม่ใช่เพียงศาลาพัก แต่คือ สถาปัตยกรรมที่ทำหน้าที่เป็นตัวกลางระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติ ผู้ใช้จะได้เรียนรู้ผ่านการ เห็น ฟัง สัมผัส และใช้ชีวิต ท่ามกลางระบบนิเวศของสวนเบญจกิติ ในที่นี้ ธรรมชาติทำหน้าที่เป็นครู แสงแดดคือบทเรียนของเวลา สายลมคือบทเรียนของการเปลี่ยนแปลง เสียงนกและแมลงคือบทเรียนของความหลากหลาย ฤดูกาลคือบทเรียนของวัฏจักรชีวิต Pavilion จึงถูกออกแบบให้เป็น พื้นที่กึ่งสาธารณะ–กึ่งส่วนตัว ที่เปิดโอกาสให้ผู้คนเข้าไปสัมผัสและตีความบทเรียนจากธรรมชาติในแบบของตนเอง MATERIAL CONCEPT ตะแกรงเหล็กฉีก (Expanded Metal) ทำหน้าที่มากกว่าวัสดุโครงสร้าง แต่คือ เครื่องมือแห่งการเรียนรู้ เป็น ตัวกรองธรรมชาติ (Filter of Nature) แสง ลม และเสียงลอดผ่าน เกิดเป็นการรับรู้ใหม่ เป็น สื่อกลางของที่อยู่อาศัย (Habitat Medium) สำหรับสิ่งมีชีวิตเล็ก ๆ ที่เข้ามาอาศัย เป็น องค์ประกอบสถาปัตยกรรม ที่หลอมรวมผู้คนและธรรมชาติเข้าด้วยกัน ดังนั้น Pavilion นี้จึงไม่ใช่เพียงสถาปัตยกรรม แต่คือ “ห้องเรียน” ที่ธรรมชาติเป็นผู้สอน และมนุษย์คือผู้เรียนรู้ตลอดเวลา