กลมกลืน

คอนเซ็ปต์นี้นำ “ความระยิบและความสดใส” ของเวทีหมอลำ มาแปลงเป็น กระจกสีเรขาคณิต ที่กรองและสะท้อนแสงอาทิตย์ในแต่ละช่วงเวลา ทำให้ผู้ใช้งานรู้สึกถึงบรรยากาศแบบการแสดง แม้จะอยู่ในพื้นที่สวน แรงบันดาลใจจากหมอลำ : หมอลำคือศิลปะการแสดงพื้นบ้านอีสานที่มีเอกลักษณ์ทั้งด้านเสียงดนตรีและ “เวทีการแสดง” บนเวทีหมอลำ มักมี ไฟหลากสี ที่เคลื่อนไหวและสะท้อนกับเครื่องแต่งกายระยิบระยับ เกิดการเล่นแสงที่มีพลัง สร้างความสนุกสนานและเชื่อมโยงผู้คน โครงสร้างสถาปัตยกรรมนี้เป็นการออกแบบศาลาพักกลางแจ้งที่ไม่ได้มุ่งเพียงตอบโจทย์การใช้งานเชิงกายภาพ แต่เป็นการนำมิติทาง ศิลปะและวัฒนธรรมพื้นถิ่นอีสาน โดยเฉพาะ “หมอลำ” มาถ่ายทอดในรูปแบบใหม่ที่ร่วมสมัย ผ่านการตีความด้วย แสงและสี ที่เป็นเอกลักษณ์บนเวทีการแสดง

รูปทรงของPavilionที่เล่าเรื่องราวถึงความงามของเหล็กฉีก ทั้งในทางนามธรรมซึ่งแสดงออกโดยรูปฟอร์มภายนอก และทางรูปธรรมซึ่งแสดงออกโดยดีเทลการใช้ตัววัสดุเองโดยตรง โดยถ่ายทอดเรื่องราวที่ว่า “เหล็กเป็นวัสดุมีความแข็งแรง และดูทึบตัน การนำเหล็กฉีกที่เกิดจากการการนำเหล็กแผ่นมารีด และฉีก ดึง ทำให้แยกและอ่อนโค้ง ตาม ขนาด จังหวะ จนเกิดความ พริ้วไหว เพื่อลดความแข็งกระด้าง และเกิดเส้นสายอารมณ์งาน แต่ยังคงประโยชน์ และความสวยงาม ที่เหมาะสม” Pavilionที่เกิดจากกันนำรูปร่าง และรูปทรง การเจาะ ดึง และบิดตัวของเหล็กฉีก เส้นตรง และเส้นโค้ง อันเกิดจากจังหวะและลักษณะเฉพาะ มาจัดวางในทิศทางในแต่ละแกนให้เกิด ”มิติที่สัมพันธ์” สถาปัตยกรรมขนาดเล็ก เพื่อพื้นที่สาธารณะนี้ ถูกคิดจัดวาง ให้อยู่ในพื้นที่ประวัติศาสตร์ สวนรถไฟ สะพานดำนครลำปาง ซึ่งสามารถใช้ประโยชน์ที่หลากหลาย รวมถึงกิจกรรมที่สร้างสรรค์ ให้เกิดพื้นที่เชื่อมต่อของผู้คน เข้ากับบริบททางสังคม หรือสิ่งแวดล้อม สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ๆ