หอนาฬิกาเมืงอสงขลา

ใช้แนวคิดการซาและแตกแขนงของรูปทรงจากธรรมชาติ เช่น ดวงดาว อาคารจึงเปนเหมือน “เศษเสียว” ของ ธรรมชาติทีถูกขยายให้ใหญ่ขึน “ดาวแฉก” ใช้สือถึง ทิศทังห้า เหนือ ใต้ ตะวันออก ตะวันตก และศูนย์กลาง เปนเหมือน “ศูนย์รวม” ของผู้คนและพลังงาน

แนวคิดการออกแบบที่มุ่งสร้างสมดุลระหว่าง “วัสดุอุตสาหกรรม” กับ “ธรรมชาติ” โดยใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก เป็นสัญลักษณ์ของการ “กรอง” ให้แสง ลม และเงาไหลผ่านอย่างอ่อนโยน สะท้อนการอยู่ร่วมกันระหว่างความแข็งของเมืองและความนุ่มนวลของธรรมชาติ พื้นที่นี้จึงเปรียบเสมือน “ฟิลเตอร์” ที่ช่วยให้เมืองหายใจได้อีกครั้ง