DESIGN/3D RENDER

“เวิ้งเมือง” เวิ้ง : ช่องว่างพื้นที่ว่าง ช่องว่างหรือพื้นที่โล่งใจกลางเมือง ที่ยังให้ความรู้สึกสงบเมื่อได้มาพักผ่อนท่ามกลางความหนาแน่น ความวุ่นวายในเมืองใหญ่ พื้นที่บริเวณลานคนเมือง เป็นพื้นที่เปิดโล่งที่มีการจัดกิจกรรมสาธารณะอยู่บ่อยครั้ง เช่น งานวัฒนธรรม กิจกรรมของเมืองรายล้อมด้วยวัด ศาลาว่าการกรุงเทพฯ และถนนราชดำเนิน อยู่หน้า เสาชิงช้า ซึ่งเป็นแลนด์มาร์คสำคัญของกรุงเทพฯ ระดับการวัดความหนาแน่นของอาคารพิจารณาจาก อัตราส่วนพื้นที่อาคาร (FAR) ซึ่งคือพื้นที่อาคารทั้งหมดหารด้วยพื้นที่ดิน หรือวัดจาก จำนวนประชากรต่อหน่วยพื้นที่ (คน/ไร่) เป็นการวัดระดับความแออัดของชุมชนหรือการใช้ประโยช PAVILLION LAN KHON MUEANG พื้นที่สำหรับให้ประชาชนใช้บริการ ออกกำลังกาย พักผ่อนยามเย็น ชมพระอาทิตย์ตกดินและจัดกิจกรรมต่างๆ คู่กับศาลาว่าการกรุงเทพมหานคร ที่ทำหน้าที่เป็นศูนย์บัญชาการบำบัดทุกข์บำรุงสุขให้ชาวกรุงเทพฯ สถานที่ดังกล่าวเปรียบเสมือนจุดศูนย์รวมจิตใจของคนเมือง จึงต้องการมีที่พักพิงสำหรับพักผ่อนหรือพักคอยสำหรับคนทุกช่วงวัยที่มาที่แห่งนี้ รวมไปถึงการกระจายข่าวหรือเผยแพร่สิ่งที่เป็นประโยชน์รวมไปถึงผลงานในการตั้งแสดงแก่ผู้คนทั้งนอกและในบริเวณPAVILLION ผู้จัดทำ : นางสาววรศรัทธา นวลนก และนางสาวธนพร ชิดนอก อาจารย์ที่ปรึกษา : อาจารย์สุวภา ขจรฤทธิ์

Pavilion ที่ถูกแปลง่ายๆเป็นคำว่าศาลา จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการที่จะออกแบบยังไงให้ศาลาที่เป็นภาพจำของทุกคน ให้มีความแปลกใหม่จึงเป็นที่มาของconcept ที่ว่า เก่าแต่ไม่แก่ เก่าแต่ไม่แก่” คือแนวคิดหลักที่ใช้ในการออกแบบ Pavilion หลังนี้ แนวคิดนี้สะท้อนถึงคุณค่าของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา แต่ยังคงมีชีวิต มีพลัง และร่วมสมัยได้อย่างสง่างาม การเลือกใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก เป็นวัสดุหลักของโครงสร้าง เป็นการนำวัสดุที่มีภาพจำแบบ “ดิบ แข็งแรง ดูอุตสาหกรรม” มาตีความใหม่ให้โปร่ง เบา และร่วมสมัย ด้วยการดัด หรือจัดวางให้เกิดจังหวะของแสงและเงา ลวดลายของตะแกรงเมื่อกระทบแสงธรรมชาติจะฉายเงาเป็นแพทเทิร์นลงบนพื้นและผนังรอบข้าง เสมือนเป็น “เงาของอดีต” ที่ยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน โครงสร้าง Pavilion มีลักษณะเรียบง่ายแต่แฝงด้วยรายละเอียดเชิงช่าง ได้แรงบันดาลใจจากรูปทรงสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของไทย เช่น โครงหลังคาแบบจั่ว แต่ปรับรูปแบบให้ร่วมสมัยและเปิดกว้าง เพื่อรองรับการใช้งานหลากหลายรูปแบบ Pavilion หลังนี้จึงเปรียบเสมือน “พื้นที่ของกาลเวลา” ที่ผสานอดีต ปัจจุบัน และอนาคตไว้ด้วยกัน เป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่ “เก่า” ไม่จำเป็นต้อง “แก่” หากเรามองเห็นคุณค่า และกล้าที่จะตีความใหม่