FGH-19-001

พาวิลเลียนแห่งนี้เป็นพื้นที่สาธารณะกลางหมู่บ้านที่ขยายความหมายของ การรวมกลุ่มชุมชน ผ่านกิจกรรมวัฒนธรรมอีสาน โดยเฉพาะการทำบายศรีในงานบุญและพิธีกรรมสำคัญ แนวคิด Expanding ถูกตีความทั้งในรูปแบบของโครงสร้าง Expanded Metal ที่แผ่กิ่งก้านคล้ายบายศรี การใช้งานที่เปิดกว้างให้ผู้คนมารวมตัว ประกอบพิธี หรือพักผ่อนในชีวิตประจำวัน ความสัมพันธ์กับบริบทที่ถักทอสายใยระหว่างผู้คน วัฒนธรรม และพื้นที่สาธารณะ Pavilion จึงไม่เพียงเป็นสถาปัตยกรรม แต่เป็นสัญลักษณ์ของการ “ขยายและสืบสานความผูกพัน” ของชุมชน ทีม : T-ONE สมาชิก : นางสาววรรณษา อาจดวงดี 66011110058 อาจารย์ที่ปรึกษา : อ.ณัฐวัฒน์ จิตศีล

สงคราม ความไม่ปลอดภัย Pavilionจึงถูกตีความเป็นที่พักพิงของผู้คน Refuge Pavilion ออกแบบโดยใช้ตะแกรงเหล็กฉีกเป็นเปลืกห่อหุ้มสื่อถึงเกาะกำบังที่แข็งแรงแต่ยังโปร่งใส แสงลอดผ่านลายตะแกรงสร้างเงาที่เปรียบเหมือนบาดแผลจากสงครามแต่ในขณะเดียวกันก็สะท้อนความหวังที่ยังคงเล็ดลอดเข้ามาPavilionจึงกลายเป็นพื้นที่หลบภัยและพื้นที่พักใจ ท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยความขัดแย้งที่เกิดขึ้น คณะผู้จัดทำ นางสาวขวัญภิรมย์ บุญหนา 66182110075-3 นางสาววรัทยา ศรีสวัสดิ์ 66182110311-3 นางสาวพัชรพร ณัฎฐานันท์ 66182110316-3 อาจารย์ที่ปรึกษา อ.ดวงนภา ศิลปสาย