INTERIOR DESIGN

พาวิเลียนริมน้ำแห่งนี้ถูกออกแบบขึ้นเพื่อแก้ไขข้อจำกัดของท่าเรือท่าเตียนที่แม้จะมอบทัศนียภาพงดงามของพระปรางค์วัดอรุณฯ แต่กลับไร้ร่มเงาและบรรยากาศที่เอื้อต่อการพักผ่อน ด้วยการนำ เหล็กฉีก (Expanded Metal) มาใช้สร้างโครงสร้างโปร่งเบา จึงก่อเกิดพื้นที่ร่มที่ไม่ทึบตัน ให้ผู้คนได้พักสายตาและร่างกายจากแสงแดดร้อนแรง โดยยังคงเปิดมุมมองสู่สายน้ำและทิวทัศน์เบื้องหน้าได้อย่างเต็มตาพาวิเลียนทำหน้าที่เสมือน “ม่านบางเบา” ที่แผ่ร่มเงาลงบนพื้นที่ชมวิว วัสดุเหล็กฉีกสะท้อนความเป็นสมัยใหม่ ทว่ากลมกลืนกับบรรยากาศเมืองเก่า การจัดรูปทรงที่พลิ้วไหวและแผ่กว้างยังช่วยสร้างมิติใหม่ให้กับท่าเรือ แปรเปลี่ยนจากเพียงพื้นที่สัญจรไปสู่ “เวทีริมน้ำ” ที่ผู้คนสามารถหยุดพัก มองพระอาทิตย์ลับฟ้าเหนือเจ้าพระยา และใช้เวลาได้ยาวนานกว่าที่เคยพาวิเลียนนี้จึงไม่เพียงแก้ปัญหาเรื่องความร้อนและการขาดร่มเงา แต่ยังเติมเต็มบทบาทใหม่ให้ท่าเรือท่าเตียนในฐานะ พื้นที่สาธารณะเชิงวัฒนธรรมที่ทั้งงดงาม สะดวก และเชื้อเชิญให้ผู้คนใช้ชีวิตร่วมกับทิวทัศน์ประวัติศาสตร์ริมฝั่งแม่น้ำเจ้าพระยาได้อย่างละเมียดละไม สมาชิกกลุ่ม นางสาวศิวพร วงค์ษายะ นางสาวสุชาดา เรืองศรี อาจารย์ที่ปรึกษา อาจารย์ปัตย์ ศรีอรุณ

พาวิลเลียนแห่งนี้คือการจำลองเหตุการณ์ของดอกไม้ไฟที่ถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าและระเบิดออกเป็นการขยายตัวของแสงสีอันหลากหลาย ซึ่งมักเกิดขึ้นในเทศกาลเฉลิมฉลองหรืองานรื่นเริงต่าง ๆ ตัวพาวิลเลียนได้สร้างปรากฏการณ์แสงและสีอันน่าตื่นตานั้นขึ้นมาใหม่ ผ่านการใช้งานตะแกรงเหล็กฉีกและกระจกนูนที่ช่วยกรองและบิดเบือนแสง และที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เมื่อผู้คนเข้ามาสัมผัสประสบการณ์ภายในพื้นที่นี้ แสงและสีเหล่านี้จะกระตุ้นและขยายขอบเขตของความคิดและความรู้สึกอันหลากหลายให้เบ่งบานตามไปด้วย