ตระกาลตา พาวิลเลียน

ในมหานครที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกดดันจากการทำงานอย่างต่อเนื่อง ผู้คนต่างโหยหาพื้นที่เล็ก ๆ ที่ช่วยปลดปล่อยความเหนื่อยล้า และเรียกคืนความสุขที่เคยหายไป แนวคิด “Expanding” ใน Pavilion นี้ถูกตีความว่าเป็น การขยายชีวิตจากกรอบงานสู่มิติแห่งการเล่นตัวอาคาร ถูกออกแบบให้มีจังหวะซ้ำของโครงสร้างหลังคาและเสา ที่สร้างลวดลายแสงเงาเปลี่ยนไปตามเวลาเสมือนจังหวะชีวิตที่ไม่หยุดนิ่ง

นางสาวศุภอักษร ตุ้ยสี อาจารย์ที่ปรึกษา กิตติ หร่ายขุนทด ผลงานนี้ถูกออกแบบภายใต้แนวคิดของ “ความ共อยู่ระหว่างโครงสร้างกับธรรมชาติ” โดยใช้วัสดุสมัยใหม่อย่าง white concrete มาผสานกับบริบทธรรมชาติอย่างนุ่มนวล รูปทรงโค้งเว้าสื่อถึงความเคลื่อนไหวของลม น้ำ และแสงที่ไหลผ่านสถาปัตยกรรมอย่างอิสระ พื้นที่เปิดโล่งให้ความรู้สึกสงบ โปร่ง และเหมาะแก่การพักผ่อนหรือทำกิจกรรมเชิงสร้างสรรค์