RECABOUT

Pavilionนี้ตีความ "Expanding" ว่าเป็นการขยายออกของร่มเงาและ พื้นที่กิจกรรม คล้ายเรือนยอดไม้ที่กางปกคลุมในสวน ตะแกรงเหล็กฉีกถูกออกแบบเป็นเส้นสายโค้งที่โอบล้อมและแผ่กว้าง ชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงการเปิดออกของพื้นที่ ทั้งในเชิงกายภาพ (หลังคาที่กางปกคลุม) และเชิงนามธรรม (การเชื่อมโยงปฏิสัมพันธ์ และการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้คน) ความสัมพันธ์ของผู้คน ผ่านภาษาสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยพลังการสื่อสาร วัสดุตะแกรงเหล็กฉีกถูกถักทอให้เกิด ทั้งโครงสร้าง แสง และเจ้า ที่สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ระหว่าง มนุษย์-สถาปัตยกรรม-ธรรมชาติ นาย ชานน ทรงเกล้า นางสาว ชัชฎาภรณ์ ภะคะโต อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ปิยะ ไล้หลีกพาล

สำหรับผม ความร้อนในเมืองไทยไม่ใช่แค่สภาพอากาศ แต่คือความท้าทายที่ต้องรับมือในทุกการออกแบบ อาคารส่วนใหญ่จึงพึ่งพาแอร์อย่างหนัก และปิดกั้นตัวเองจากธรรมชาติ จนผมได้อ่านงานวิจัยเรื่อง Thermal Regulation Through the Skin ที่พูดถึงเกล็ดงูซึ่งสามารถสะท้อนหรือดูดซับแสงอาทิตย์เพื่อรักษาอุณหภูมิร่างกายได้โดยไม่เปลืองพลังงาน ภาพนั้นทำให้ผมคิดว่า “แล้วถ้าอาคารของเราในไทยทำแบบเดียวกันได้ล่ะ?” จากแรงบันดาลใจนี้ ผมลองใช้แผ่นเหล็กฉลุขยาย (Expanded Metal) มาซ้อนทับกันเหมือนเกล็ดงู กลายเป็นฟาซาดที่ช่วยบังแดด ลดความร้อน และเปิดรับลมธรรมชาติ ทำให้อาคารเย็นลงโดยไม่ต้องพึ่งเครื่องจักร แนวคิดนี้คือการ “ขยาย” คุณค่าของสถาปัตยกรรมให้ก้าวไกลกว่าความสวยงาม แต่มุ่งเชื่อมโยงธรรมชาติเข้ากับวัสดุสมัยใหม่ เพื่อสร้างพื้นที่ที่อยู่ร่วมกับสิ่งแวดล้อมได้อย่างกลมกลืน เหมือนที่ธรรมชาติทำมาตลอด