The heart of happisness

คอนเซ็ปต์นี้นำ “ความระยิบและความสดใส” ของเวทีหมอลำ มาแปลงเป็น กระจกสีเรขาคณิต ที่กรองและสะท้อนแสงอาทิตย์ในแต่ละช่วงเวลา ทำให้ผู้ใช้งานรู้สึกถึงบรรยากาศแบบการแสดง แม้จะอยู่ในพื้นที่สวน แรงบันดาลใจจากหมอลำ : หมอลำคือศิลปะการแสดงพื้นบ้านอีสานที่มีเอกลักษณ์ทั้งด้านเสียงดนตรีและ “เวทีการแสดง” บนเวทีหมอลำ มักมี ไฟหลากสี ที่เคลื่อนไหวและสะท้อนกับเครื่องแต่งกายระยิบระยับ เกิดการเล่นแสงที่มีพลัง สร้างความสนุกสนานและเชื่อมโยงผู้คน โครงสร้างสถาปัตยกรรมนี้เป็นการออกแบบศาลาพักกลางแจ้งที่ไม่ได้มุ่งเพียงตอบโจทย์การใช้งานเชิงกายภาพ แต่เป็นการนำมิติทาง ศิลปะและวัฒนธรรมพื้นถิ่นอีสาน โดยเฉพาะ “หมอลำ” มาถ่ายทอดในรูปแบบใหม่ที่ร่วมสมัย ผ่านการตีความด้วย แสงและสี ที่เป็นเอกลักษณ์บนเวทีการแสดง

ความกลมกลืน การลอกเลียนองค์ประกอบใดองค์ประกอบหนึ่งของพื้นที่สวนสาธารณะนั้น เพื่อสร้างความรู้สึกให้เป็นอันหนึ่งอันเดียวกับพื้นที่ ซึ่งมีผลต่อผู้คนที่มาพักผ่อนหย่อนใจอย่างเช่นต้นไม้ ด้วยร่มเงาของต้นไม้มักจะเกิดเป็นพื้นที่ของเงาจากแสงแดด ส่งผลให้ผู้คนสามารถทำกิจกรรมอื่นๆได้ ซึ่งการเลียนแบบลักษณะเงาของใบไม้ที่สลับซับซ้อนนั้น จึงมองถึงการใช้ตะแกรงเหล็กในการบดบังด้วยรูปแบบลายเส้นของตระแกรง ที่มีทั้งแสงและเงาสลับกันการปรับเปลี่ยนเพื่อกำหนดแสงเงาไปด้วย ทำให้เกิดกิจกกรรมต่อสถาปัตยกรรมขนาดเล็กนี้ด้วยเช่นกัน