The heart of happisness

โจทย์ของพรรคคืออยากให้ทำบูธที่สามารถหยั่งเสียงของประชาชนได้ ไอเดียแรกสุดคือเราอยากให้บูธสามารถเปลี่ยนไปเรื่อย ๆ ในทุกวันจากความร่วมมือของประชาชนด้วยกันเอง เราจึงเสนอให้สร้างพื้นที่ที่ถูกปิดล้อมด้วยสติกเกอร์สีดำทั้งหมด โดยพิมพ์อุปสรรคมากมายของประเทศมาปิดล้อมไว้ให้พื้นที่ข้างในดูทึบตันและมืดทึม แล้วเชิญชวนให้ประชาชนมาช่วยกันกระเทาะเปลือกเหล่านี้ออกมาเพื่อสร้างพื้นที่ข้างในให้ดีกว่าเดิม ตัวหนังสือทั้งหมดถูกออกแบบให้เป็นสีเทาที่ใกล้เคียงกับสีพื้นหลัง เพื่อให้คนค่อยๆพินิจถึงปัญหาที่ซ่อนเร้นของประเทศ

Pavilionนี้ตีความ "Expanding" ว่าเป็นการขยายออกของร่มเงาและ พื้นที่กิจกรรม คล้ายเรือนยอดไม้ที่กางปกคลุมในสวน ตะแกรงเหล็กฉีกถูกออกแบบเป็นเส้นสายโค้งที่โอบล้อมและแผ่กว้าง ชวนให้ผู้คนรู้สึกถึงการเปิดออกของพื้นที่ ทั้งในเชิงกายภาพ (หลังคาที่กางปกคลุม) และเชิงนามธรรม (การเชื่อมโยงปฏิสัมพันธ์ และการแลกเปลี่ยนระหว่างผู้คน) ความสัมพันธ์ของผู้คน ผ่านภาษาสถาปัตยกรรมที่เรียบง่าย แต่เปี่ยมด้วยพลังการสื่อสาร วัสดุตะแกรงเหล็กฉีกถูกถักทอให้เกิด ทั้งโครงสร้าง แสง และเจ้า ที่สร้างปฏิสัมพันธ์ใหม่ระหว่าง มนุษย์-สถาปัตยกรรม-ธรรมชาติ นาย ชานน ทรงเกล้า นางสาว ชัชฎาภรณ์ ภะคะโต อาจารย์ที่ปรึกษา ผศ.ปิยะ ไล้หลีกพาล