ศาลาพักใจ

“Pattern of Gathering” (ลายเสื่อเชื่อมผู้คน) แรงบันดาลใจมาจาก “เสื่อรองนั่ง” ซึ่งในวิถีท้องถิ่นไม่ใช่แค่เครื่องใช้ในบ้าน แต่เป็นสัญลักษณ์ของพื้นที่รวมใจ ทุกครั้งที่ปูเสื่อลง ผู้คนจะมานั่งล้อมวง แลกเปลี่ยนเรื่องราว และใช้เวลาร่วมกัน Pavilion นี้จึงนำแนวคิดนั้นมาต่อยอดทั้งในเชิงรูปแบบและการใช้พื้นที่ โครงสร้างและพื้นของ Pavilion ถูกออกแบบให้ถ่ายทอด “ลายสาน” ของเสื่อ ผ่านการจัดวางเส้นเหล็กหรือไม้เป็นจังหวะสานไขว้ เกิดเป็นแพทเทิร์นที่มองเห็นได้ทั้งจากด้านบนและเมื่อแสงลอดผ่านลงพื้น เส้นสายเหล่านี้ไม่ได้เป็นเพียงลวดลายตกแต่ง แต่ยังสื่อสารถึงการเชื่อมโยงระหว่างผู้คน วชิราภรณ์ ศรีภูมิ

ด้วยความน่าสนใจในรูปแบบวิถีชีวิตและวัฒนธรรมดั้งเดิมของอูรักลาโว้ยที่มีอัตลักษณ์ โดดเด่นเฉพาะตนแต่กลับไม่ได้มีการสืบทอดหรืออนุรักษ์เอาไว้เท่าที่ควร จึงเล่งเห็นความสำคัญ โครงการ นะบื้อเละตาฮู อูรักลาโว้ย (Leu Rak La Voi Learning Center on Koh Lipe) เพื่อเป็น พื้นที่ศูนย์กลางการเรียนรู้และถ่ายทอดศิลปวัฒนธรรมของชาวเลอูรักลาโว้ยเพื่อที่จะให้คนรุ่นใหม่และ นักท่องเที่ยวได้เข้ามาศึกษาและยังสอดคล้องนโยบาลด้านส่งเสริมภูมิปัญญา จังหวัดสตูลที่ผลักดันให้ วิถีชีวิตและวัฒนธรรมของชาวเลอูรักลาโว้ยบนเกาะหลีเป๊ะเป็นซอฟต์พาวเวอร์หลังถูกขึ้นบัญชีให้เป็น มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ระดับชาติ และเพื่อสร้างสังคมที่มั่นคงให้กับคนในชุมชนควบคู่ไปกับ การคงอยู่ของวิถีชีวิตและวัฒนธรรมดั่งเดิมของชาวเลอูรักลาโว้ยสืบต่อไป แนวความคิดในการออกแบบสัดส่วนของอาคาร : เรือนบาเจาะเป็นเรือนพื้นถิ่นดั้งเดิม ของชาวเลที่สะท้อนวิถีชีวิตและการใช้พื้นที่อย่างชาญฉลาด โดยมีองค์ประกอบหลัก 3 ส่วน ได้แก่ ใต้ ถุน ชานเรือน และหลังคา ซึ่งแต่ละส่วนมีบทบาทสำคัญและสามารถใช้งานได้จริงในชีวิตประจำวัน