ศาลาพักใจ

A pavilion perched on a little stream in the mountains becomes a delicate dialogue between nature and structure. Using expanded metal sheet as its primary element, the architecture breathes with light, shadow, and air. The perforated skin blurs boundaries, filtering mountain winds while allowing glimpses of flowing water below. Elevated lightly above the stream, it avoids heavy intervention, instead floating as a poetic shelter. This pavilion celebrates simplicity, transparency, and harmony, offering a meditative pause within the rugged mountain landscape. ออกแบบโดย นายธีร์ธวัช สุจีรพงศ์สิน นายกันต์พงษ์ บุญญะธนเศรษฐ์ อาจารย์ที่ปรึกษา อ.ดร.สกาวรัตน์

concept เลือกผ้าไหมเป็นคอนเซ็ปหลัก เนื่องจากผ้าไหมไม่ได้รับความสนใจจากคนรุ่นใหม่มากนัก การนำผ้าไหมที่ขึ้นชื่อของแต่ละภาคมาผสมผสานลาดลายให้เข้ากับวัสดุหลังอย่างตะแกรงเหล็กฉีก ผนวกกันจนกลายเป็นการเล่าถึงวิถีชิวิตต่างๆ ผ่านภาษาของงานสถาปัตยกรรม pavilion ซึ่งทั้งสองอย่างมีความแตกต่างกันอย่างมาก ตะแกรงเหล็กเป็นวัสดุที่แข็งสื่อถึงความแข็งแกร่งทนทาน แต่ในทางกลับกันผ้าไหมมีความพริ้วไหวสื่อถึงความอ่อนโยน ไม่แข็งทื่อ