กลิ่นฤดูร้อน

Pavilion ที่ถูกแปลง่ายๆเป็นคำว่าศาลา จึงเป็นจุดเริ่มต้นของการที่จะออกแบบยังไงให้ศาลาที่เป็นภาพจำของทุกคน ให้มีความแปลกใหม่จึงเป็นที่มาของconcept ที่ว่า เก่าแต่ไม่แก่ เก่าแต่ไม่แก่” คือแนวคิดหลักที่ใช้ในการออกแบบ Pavilion หลังนี้ แนวคิดนี้สะท้อนถึงคุณค่าของสิ่งที่ผ่านกาลเวลา แต่ยังคงมีชีวิต มีพลัง และร่วมสมัยได้อย่างสง่างาม การเลือกใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก เป็นวัสดุหลักของโครงสร้าง เป็นการนำวัสดุที่มีภาพจำแบบ “ดิบ แข็งแรง ดูอุตสาหกรรม” มาตีความใหม่ให้โปร่ง เบา และร่วมสมัย ด้วยการดัด หรือจัดวางให้เกิดจังหวะของแสงและเงา ลวดลายของตะแกรงเมื่อกระทบแสงธรรมชาติจะฉายเงาเป็นแพทเทิร์นลงบนพื้นและผนังรอบข้าง เสมือนเป็น “เงาของอดีต” ที่ยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน โครงสร้าง Pavilion มีลักษณะเรียบง่ายแต่แฝงด้วยรายละเอียดเชิงช่าง ได้แรงบันดาลใจจากรูปทรงสถาปัตยกรรมดั้งเดิมของไทย เช่น โครงหลังคาแบบจั่ว แต่ปรับรูปแบบให้ร่วมสมัยและเปิดกว้าง เพื่อรองรับการใช้งานหลากหลายรูปแบบ Pavilion หลังนี้จึงเปรียบเสมือน “พื้นที่ของกาลเวลา” ที่ผสานอดีต ปัจจุบัน และอนาคตไว้ด้วยกัน เป็นการพิสูจน์ว่าสิ่งที่ “เก่า” ไม่จำเป็นต้อง “แก่” หากเรามองเห็นคุณค่า และกล้าที่จะตีความใหม่

รายละเอียดโครงการ : ในปัจจุบันประเทศไทยกำลังเผชิญปัญหาทางด้านสุขภาพจิตเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง โดยในสภาวะแวดล้อม พบว่าคนที่อาศัยอยู่ในเมืองหลวงมีแนวโน้มที่จะเผชิญกับความเครียดสูงจากสภาพแวดล้อมในชีวิตประจำวัน โครงการพื้นที่บำบัดเยียวยาจิตใจด้วยศิลปะ และดนตรี (Art and Music Psychotherapy Space) เป็นโครงการที่ช่วยแก้ปัญหาทางด้านสุขภาพจิตของคนเมือง เป็นพื้่นที่ที่ให้บุคคลทั่วไป หรือบุคคลที่มีปัญหาความเครียด ความกดดันต่างๆ ในชีวิตประจำวันได้เข้าไปสัมผัสกับศาสตร์การบำบัดที่มีศิลปะ และดนตรีเป็นกระบวนการช่วยในการบำบัด เพื่อให้ผู้เข้ารับการบำบัดเข้าใจความรู้สึกและพฤติกรรมของตัวเองมากขึ้น ซึ่งนำไปสู่การแก้ปัญหาภายใน หรือการพัฒนาตนเองต่อไป แนวคิดการออกแบบ : ผู้คนต่างจังหวัดที่เข้ามาทำงานในเมืองกรุง ที่เต็มไปด้วยสิ่งวุ่นวาย โดยตั้งใจที่จะทำพื้นที่แห่งนี้ให้เต็มไปด้วยความรู้สึกนึกถึง การได้รับรู้จากการฟัง การสัมผัส การมอง เปรียบเสมือนการได้กลับบ้าน ย้อนไปยังวันวานของผู้คนที่เข้ามาใช้งาน แนวคิดการวางผัง : การวางผังมาจากรูปแบบการอยู่อาศัยของผู้คนต่างจังหวัด โดยลักษณะการสร้างบ้านที่อยู่กันเป็นรูปแบบเครือญาติ ที่มีการกระจายตัวของครอบครัวใหญ่ในแต่ละหลัง โดยจะเห็นได้ว่าพอแยกกันในแต่ละครอบครัว จะมีพื้นที่กิจกรรมที่ใช้ร่วมกันเกิดขึ้น เปรียบเสมือนเป็นพื้นที่ที่พบปะพูดคุยกันของคนในครอบครัว