jud phak jai

Pavilionนี้ถูกออกแบบให้สามารถติดตั้งได้ในทุกพื้นที่ โดยเฉพาะในสวนสาธารณะ บนขนาดพื้นที่ 16.20 x 8.10 เมตร แนวคิดหลักคือการตีความสถาปัตยกรรมศาสนาในรูปแบบร่วมสมัย ผ่านการ “ขยาย” ทั้งในด้านรูปทรง พื้นที่ และความรู้สึก เพื่อสะท้อนการมีอยู่ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่เป็นศูนย์กลางทางจิตใจของผู้คนและชุมชน Pavilionไม่ได้ทำหน้าที่เพียงเป็นสัญลักษณ์ของศรัทธา แต่ยังเป็นพื้นที่เปิดสำหรับการใช้งานหลากหลาย ทั้งการพักผ่อน การทำกิจกรรมร่วมกัน หรือการใช้เป็นพื้นที่สงบเพื่อการภาวนาและทบทวนตนเอง พื้นที่นี้จึงเป็นจุดเชื่อมโยงระหว่างผู้คนกับชุมชน สร้างโอกาสให้เกิดการพบปะและการมีส่วนร่วมท่ามกลางบริบทของเมืองที่เปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ด้วยการออกแบบที่เน้นความเรียบง่ายและยืดหยุ่น Pavilionจึงสะท้อนความสัมพันธ์ระหว่างความเชื่อดั้งเดิมกับวิถีชีวิตของคนยุคใหม่ ทำหน้าที่เป็นทั้งพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์เชิงสัญลักษณ์ และพื้นที่สาธารณะที่เปิดกว้างต่อการตีความและการใช้งานร่วมกัน ผู้ออกเเบบ นางสาว ปทิตตา ศรีสวัสดิ์ นางสาวณัฐนันต์ มีเพชร อาจารย์ที่ปรึกษา สาโรช พระวงค์

ในมหานครที่เต็มไปด้วยความเร่งรีบและความกดดันจากการทำงานอย่างต่อเนื่อง ผู้คนต่างโหยหาพื้นที่เล็ก ๆ ที่ช่วยปลดปล่อยความเหนื่อยล้า และเรียกคืนความสุขที่เคยหายไป แนวคิด “Expanding” ใน Pavilion นี้ถูกตีความว่าเป็น การขยายชีวิตจากกรอบงานสู่มิติแห่งการเล่นตัวอาคาร ถูกออกแบบให้มีจังหวะซ้ำของโครงสร้างหลังคาและเสา ที่สร้างลวดลายแสงเงาเปลี่ยนไปตามเวลาเสมือนจังหวะชีวิตที่ไม่หยุดนิ่ง