Forest and Biodiversity Museum

การออกแบบนี้เปรียบเสมือนการเดินทางจากความอึดอัดของเมือง สู่ความโปร่งโล่งของธรรมชาติ ทุกก้าวที่เคลื่อนผ่านคือการ เปลี่ยนสภาวะจากที่แคบ สู่ที่กว้าง จากมืด สู่แสงสว่าง ประสบการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ใช่เพียงการเดิน แต่คือการ “คลายความตึงเครียด” และขยายจิตใจออกสู่ความอิสระ ในแง่วัสดุเลือกใช้ ตะแกรงเหล็กฉีก และโครงสร้างเหล็ก เพื่อให้เกิดมิติของแสงและเงาที่เปลี่ยนไปตลอดทั้งวัน สมาชิกในทีม นางสาว กมลชนก นาวาแก้ว นางสาวนพมาศ โกลาเพ็ง

คือแนวคิดสร้างสรรค์พื้นที่พักผ่อนที่ใช้ตะแกรงเหล็กเป็นองค์ประกอบหลักเป็นตัวกลางระหว่างสถาปัตยกรรมและธรรมชาติ เปิดให้ลมพัดผ่าน รับแสงแดดและสร้างเงาที่เปลี่ยนไปตามช่วงเวลา เกิดเป็นจังหวะแสงและเงาที่ทำให้ space มีชีวิตชีวาและไม่หยุดนิ่ง การโปร่งทะลุของตะแกรงเหล็กช่วยให้พื้นที่สามารถ “หายใจได้” รู้สึกโปร่งโล่งและไม่อึดอัด